كاش می شد خنده ات را قاب كرد
چشم را از ديدنت سيراب كرد


كاش می شد خنده سبز تو را
سردر هر مسجد ومحراب كرد


كاش می شد با دعا و مويه ات
چاره چشم پريشان خواب كرد


كاش می شد لحظه ای با ماه تو
رو سيه رخسار آن مهتاب كرد


كاش می شد قايق دست تو را
ناجی هر مانده در گرداب كرد


كاش می شد مرهم عشق تو را
نوش داروی دل سهراب كرد


كاش مي شد ياد چشمان تو را
سرور انديشه های ناب كرد